Selecteer een pagina

Verjaardagen zijn altijd een feest. Vooral als kind. Vroeger maakte mijn moeder een soort slingertje voor mijn broers en mij om de dagen af te tellen. Iedere avond liepen we naar de keuken, mochten we er een afknippen en waren we dichterbij dé dag. Die dag vol cadeautjes.

Ik kon niet wachten tot het zo ver was. Al die gezelligheid. Wat zal ik krijgen?! Weer een jaar ouder, iets wat dan nog (terecht) gewoonweg heel tof is. Tot dit plotseling verandert. Je merkt dat gevoelens of opmerkingen rondom verjaardagen niet meer enkel positief zijn. Wéér een jaar ouder klinkt ineens als iets wat je blijkbaar niet meer wilt. Richting de 30/40/50? HELP! Nu wordt het eng.

Vandaag word ik 29. Klopt, angstvallig dicht bij de 30. Maar geen gevoel van help. Trouwens ook geen verjaardagsgevoel. Al is dat mogelijk al jaren weg of minder, dit jaar is het wel heel anders. Want ik vier niet dat ik 29 word. Ik vier mijn 28e levensjaar nog even extra.

Een jaar van kiezen voor mezelf. Kleine en grote beslissingen. Angsten, twijfels en toch gaan voor gevoel in plaats van verstand. Ingaan tegen mijn hoogstpersoonlijke eigen ‘gebaande paden’. Domweg genieten en maar laten gebeuren. Weg controle, in ministapjes. Een jaar waarin ik ben gestopt met zoveel dingen die niet goed voor mij waren en gekozen heb voor onzekerheid. In vertrouwen. Vertrouwen in mezelf en alle lieve mensen om mee heen. Een jaar waarin ik gekozen heb voor de liefde. Voor al die mooie mensen, maar belangrijker nog; voor mij.

Het jaar wat mij zoveel cadeautjes gebracht heeft dat ik gewoonweg niets meer te wensen heb op dit moment. Vandaag vier ik mijn prachtige, pijnlijke, uitdagende, onzekere en liefdevolle 28e levensjaar. Van deze cadeautjes ga ik nog lang nagenieten.