Selecteer een pagina

Ik weet het nog heel goed. Een aantal jaren geleden zapte ik er flink op los tot er plotseling een aantrekkelijke jonge vent in beeld kwam. Hij had m’n aandacht meteen. Zijn lach, die uitstraling, een en al openheid. Naar waarschijnlijk maximaal een minuut was ik verkocht. Hoe, waar en wanneer ontmoet ik hem? Wow, wat een mooie man.

Of jongetje nog. 23 jaar oud misschien?! Soms zag ik plotseling een verlegen glimlach op zijn gezicht. Een ogenschijnlijk bescheiden lach, die naar mijn mening geen recht deed aan zijn boodschap. De wijsheid die hij verkondigde, ongelooflijk voor iemand van zijn (en dus toentertijd mijn) leeftijd. 23? Het maakt hem eerder 123. Niet alleen ik, maar heel Nederland hing aan zijn lippen. Want dit was Jip. En Jip ging dood.

Bijna vier jaar later. En op de een of andere manier blijven Jip en zijn boodschap in mijn leven terugkomen. Zonder hem helaas ooit ontmoet te hebben, heeft deze jongen me zo geraakt dat hij dit blijft doen. Ook na zijn dood. Bijzonder. Het maakt hem ergens bijna onsterfelijk.

Bedankt Jip. Mooie, bijzondere onsterfelijke man. Bedankt voor je openheid. Door verliefd te worden op jou werd ik eigenlijk verliefd op het leven. En doe ik een poging net als jij minstens 123 te worden. Terwijl jij door blijft leven, ook na je dood.